Shakaland og zulukultur

Etter å ha feriert i Krügerparken og Graskopområdet sette vi kursen mot austkysten og Shakaland. Shakaland er eit hotell bygd opp rundt dei opprinnelge kulissane til innspeling av TV-serien "Shaka Zulu" som vart spelt inn i 1985.

Etter ein heil og lang dag med bilkøyring kom vi fram til Shakaland. Dette er ikkje eit heilt vanleg hotell, det merka vi allereie ved ankomsten. Vi køyrde på ein lang og humpete grusveg før vi kom fram og blei møtt av ei bråte med geiter, kyr, okser og høns. Vi vart innkvartert i vår eiga hytte, med stråtak og bambusveggar. Desse hyttene var opprinnelege zuluhytter, om enn litt tilpassa vestleg standard og hotellstandard. Zulufolket hadde vel neppe flislagt bad og vifte i taket.. Vi hadde bestilt eit eller anna juletilbod som til Trond si store glede viste seg å innkludere ein stor middagsbuffét kvar kveld, i tillegg til frokostbuffét sjølvsagt! Så vi åt som hestar i fire dagar, dei fleste har vel sjølv erfart buffétsyndromet.

Det var organsiert Zulu-opplegg morgon, ettermiddag og kveld. Vi følte oss vel litt vél turistaktige der vi gjekk mellom lettkledde Zulufolk og vekselsvis filma og fotograferte dei. " You are more than welcome to have your picture taken with the Zulu chief, he is not afraid of the camera!" I ekte turistånd takka eg ja til tilbodet og smilte mitt mest blendande smil, side om side med ein Zuluhøvding. Sjølv om det sjølvsagt vart litt turistaktig så var dette nokså ekte. Zulufolk på området var ordentlege zuluar og dei bur fast på hotellområdet i ein eigen liten landsby. Det var ikkje tillatt for oss å gå inn på dette området utanom på særskilte tidspunkt. Vi fekk vete mykje om kulturen til zulufolket, bla kostar ei kone 11 kyr og ein mann kan ha så mange koner han vil. Mannen har ikkje ein fast bustad ettersom han må vere ei natt her og ei natt der for å halde konene sine tilfredsstilte. Skulle det derimot røyner litt på inn i mellom kunne han ta seg ei natt i fred og ro i ei mindre hytte på området. Jaja, det er hardt å vere mann!

Vi fekk og prøve ut litt zulukultur i praksis; vi var med på ølsmaking, spydkasting og kampteknikk med pinnar. Har ikkje tatt bilete av dette, sjølv om det nok kunne blitt ein del blinkskot. Under ser de bilete av ein som i alle fall hadde stilen inne.

I bakgrunnen ser de hyttene vi budde i. Til høgre er zuluhøvdingen, i ferd med å avslutte laginga av eit spyd.

Her ser de mennene i tradisjonell zuluantrekk lagd av skinn frå impalaer. Opprinneleg hadde dei ikkje noko under desse skjørta, men etter litt observering kunne eg konstantere at alle saman hadde på seg små svarte truser, i sloggistil :) Ovanfor er ei kvinne midt i øllaginga, ho silar ølet gjennom ei strømpe av strå og tøy slik at det vert tynt og reint. Zuluølet er mellom anna laga av maismjøl og smakte nokså bittert.

Julekvelden i seg sjølv vart feira i hytta vår. Trond hadde med gåver frå familie og venar heime og det sette eg stor pris på. Fekk blandt anna Sissel Kyrkjebø sin samlecd av syskena mine, så når "Vestland, Vestland" tona ut frå cd-spelaren merka eg at lengta litt heim til gamle Noreg. Jula er liksom ikkje tida for å endre på gamle tradisjonar og eg føretrekk norsk jul til fordel for zulujul heretter! Må likevel seie at julekvelden vart koseleg og det kan vel vere greitt å ha opplevd jul utanfor landegrensene? Eg merka i alle fall at jula betyr meir for meg enn eg kanskje trudde før eg drog, klompen vaks kraftig i halsen når eg fekk heile familien på tråden ut på kvelden, direkte inne frå julefeiringa i stova heime på Raudeberg.

Til høgre for senga ser de årets juletre; ein baststol med litt julepynt på toppen! :)

I morgon reiser Trond heim att og det vert naturleg nok litt trist. Vi har hatt drøye to veker saman og har hatt ein veldig fin ferie! Så no vert det nokre månadar med laaang avstand igjen. Det er tungt inn i mellom, men tida flyg her nede og plutseleg er eg heime. Er nesten byrja å bli bekymra for at eg ikkje skal få sett alt eg har lyst til før eg må reise heim!

EG YNSKJER DYKK ALLE EIT RIKTIG GODT NYTT ÅR!

Natur og pannekaker!

No har vi vore tre dagar i Graskop, vest for Krügerparken. Vi bur på Graskop Hotel, eit koseleg lite hotell med mykje Sør-Afrikansk kunst. Vi har farta rundt i området og sett på naturen her, det er stort sett det denne plassen har å by på. I tillegg til pannekaker!

Her er det pannekaker på kvart eit hjørne, av ein eller annan grunn som eg ikkje forstår. Dei er fylte med alt frå spinat til sjokolademousse, vi har prøvd ut eit par sortar og min konklusjon er at pannekaker ala mamma, med bacon til, er og blir det beste! Nok om maten, her kjem nokre bilete frå dei siste dagane :)

Her er eg inne i Sudwalarottene, hundre meter under bakkenivå. På ein ellers så varm dag var det svalt og godt å vere inne i mørkret! Grotta er av dei eldste i verda og har spesielle drypsteinsformasjonar. Den er totalt tre kilometer lang, men vi var berre i den ytterste delen, som var open for folk flest. Vi gjekk krumbøygde gjennom delar av grotta, medan det andre stadar opna seg store hallar. Var vanskeleg å ta bilete fordi vi ikkje kunne bruke blits. Grunnen til det var at dei gravide flaggermusene kunne spontanabortere som følge av det sterke blitslyset!

Her ser de jettegrytene ved Bourke's Luck. Elva har greve seg ned gjennom fjellet gjennom tusenvis av år og etterlatt seg fasinerande formasjonar.

I tillegg til å rusle rundt med kameraveska på magen og sandalar i sokkane så får vi sjølvsagt også tid til å kjøpe litt souvenirar! Eg nyttar anledninga til å sende ting med Trond heim, det vert nok meir enn nok i bagasjen når eg sjølv skal heim i juli. Her handlar eg steinfigurar i den gamle landsbyen Pilgrim's Rest. Landsbyen oppstod då det vart funne gull i området på slutten av 1800-talet. Eg er ikkje nokon kløppar på å prute, i tillegg til at eg synst det blir litt feil for meg å prute på ein figur som i utgangspunktet kostar ca. 10 NOK. Dei få kronene eg kunne ha spart treng nok desse kvinnene meir enn meg. Det skal likevel seiast at når eg fann samme bokstøttene her som eg kjøpte på marked i Johannesburg, til 70 rand i staden for 250... då var eg ikkje like godhjerta - snakk om å ha blitt lurt! :)

Dette er frå "God's Window", eit av dei mest kjente utkikkspunkta i Sør-Afrika. Vi var noko uheldige, det var nemleg ein del skodde i dag. Området rundt var særs frodig og vi gjekk gjennom ein liten regnskog på vegen til utkikkspunktet.

Til slutt eit bilete av ein av dei mange fossane i området. Dette er Mac Mac Falls, som er 65 meter høg. Lenger borte låg Mac Mac Poold, der det var naturlege kulpar og basseng som ein kunne symje i. Eg tok meg ein forfriskane dukkert, mens Trond sat på land, i påskudd av at det heile trass alt måtte dokumenterast.. Jaja, deileg var det i alle fall. Trass iherdig fotografering og filming frå fotografen si side, bikinibileta blir ikkje lagt ut i denne omgang! :)

Dei fire store i Krügerparken

I dag tidlig stod vi opp kl 04.30 for å dra på safari! Vi er innkvartert på Malelane Sun Hotell, heilt sør i nasjonalparken, som er Sør-Afrikas største. Målet var å få sjå alle ”dei fem store”, men som du ser av overskrifta såg vi berre fire av dei – i tillegg til mykje anna!

Vi fekk ein kjempestart på safarien! Etter berre fem minutt vart guiden vår svært så ivrig, grunnen til dette var nemleg rykande fersk elefantbæsj! Dette betydde at var elefantar i nærleiken og like etterpå møtte vi ein flokk elefantar. Far sjølv var ein skikkeleg sværing og han var slettes ikkje i godlunet – til tross for at sola strålte frå ein skyfri blå himmel!

Han sette kursen mot bilen vår og var berre få meter unna då guiden bestemte seg for at nok fekk vere nok og trakka inn gassen så vi kom oss unna. Etterpå fortalde han historia om ein som hadde venta litt for lenge ein gong og dermed plutseleg fått snudd heile bilen opp ned av elefanten!

Turen gjekk vidare rundt om i parken og vi fekk sjå utruleg mange ulike artar. ”Dei fem store” er løve, elefant, leopard, bøffel og nasehorn. Vi såg alle utanom leoparden, som få får sett ettersom den er nokså sky. Forutan desse fire store såg vi mellom anna impala, springbukk, sebra, flodhest, vassbukk, apekatt, vortesvin, orangutang, sjiraff og mange fuglar. Vi var heldige og fekk til og med sjå nokre løver som hadde drepe to bøflar som dei slafsa i seg! Den eine var dei ferdige med så der krangla gribbane hefting om restane, mens to løver låg i skuggen med siste del av bøffel nummer to. Impalaflokk

Mykje av tida på ein safari går med til å speide etter dyra og det kan tidvis gå lenge mellom kvar gong ein ser spanande dyr. Dei kamuflerer seg utruleg godt og det er ikkje alltid så lett å sjå kva det er som rører på seg mellom gras og busker.

Dette kan kanskje forsvare at eg utbraut ” Oh, it’s a lion!”, når det som ruslande ut på vegen faktisk var ein sjiraff?! Eg fekk i alle fall blikket av Trond og guiden tenkte vel eit og anna om den litt forvirra jenta frå Noreg. Som sjølvsagt måtte beordre safaribilen til å snu etter to min, fordi ho hadde gløymt tape til videokameraet. ..Eg er meg sjølv lik, i tilfelle de er bekymra for det der heime!

Kudu, en antilopeart. Bavianmor og babyen hennar.

No ligg vi strak ut på hotellrommet etter ein svært lang dag, safarien varte til 16.30.Vi toppa dagen med ein herleg buffét til middag, Trond fekk blandt anna smakt på strutsekjøt! Jula i Sør-Afrika er ikkje så verst likevel!

Endeleg kom nissen!

På onsdag kom han endeleg, han eg har venta så lenge på... Med julegåver, pinnekjøt, kålrabistappe, riskrem og ekte norsk melkesjokolade!

Trond er her :) Etter nesten tre månadar frå kvarandre er det vel unødvendig å seie at gjensynsgleda på flyplassen var veldig stor! Så no er colgategliset på heile dagen og eg har det veldig bra!!No ser vi fram til nesten tre veker saman her i Sør Afrika, det vert herleg! Vi var i Johannesburg til fredag for å a ha medarbeidersamtaler med Silvelin frå NMF. Deretter bar det rett heim til Pretoria for å ha ein skikkelig julekveld.

Vi inviterte to norske vener, Ingrid og Lars Erik, slik at vi kunne spreie julegleda til flest mogleg :) Med julemusikk, julestjerne på bordet, nisseluer og herleg lukt av pinnekjøt vart det plutseleg skikkeleg julestemning – trass i at vi gjekk i shorts og at det var 30 varmegrader!

Tradisjonen tru gjekk vi stappmette frå bordet!

Ingen sure miner denne kvelden nei!

Det vart ein koseleg kveld, avslutta med litt drøsing i sofakroken og eit par flasker god vin. Sjølv om eg gjerne skulle hatt litt snø utanfor vindauget og eit grønt juletre i stova så trur eg ikkje jula kjem til å bli så aller verst likevel!

I dag har eg, Trond, Ingrid og Lars Erik vore på piknik i ein botanisk hage her i Pretoria. Nok ei koseleg stund og nok ein gong med mykje god mat! Så det er ikkje noko problem å fråtse i mat sjølv om ein manglar julekaker, sylteflesk og moltekrem..

I morgon køyrer vi Heidi til flyplassen, ho skal feire jula hos andre Fredskorpsvenner i Tanzania. Eg og Trond reiser til Krügerparken måndag, der skal vi på safari i eit par dagar. Turen går vidare til Graskop, vest for Krügerparken, eit område kjent for mykje fossar, elver og flott natur. Til slutt dreg vi til Shakaland, nord for Durban. Her vert det Zulukultur kombinert med strandliv. Eg kjem til å skrive på bloggen undervegs så klikk innom når de sitt og hutrar der heime i Noreg!

God jul til alle dykk der heime!

Hilsen jentene i Pretoria!

Concert, brai and African time!

Yesterday we had the ”End of the year concert” and it all turned out well… eventually! The concert was going to start at 3, but… this is Africa!

We were there at 3, but I and Heidi were the only ones! After a while the kids started showing up. At 3.45 the teachers in the band came. Still there was no sign of any guest, so I was a bit worried. There was no point in starting the concert without an audience! Suddenly, around 4 people started showing up. They came walking in, one after the other. We started the concert at 4.30, just 1, 5 hours too late! Once the concert started, everything went well and we all enjoyed ourselves. The band played a lot of songs and the kids had many items besides music. There were ballroom dancing, gum boot dancing, singing, drag show (!) and a lot more. The concert lasted for three hours and even though I was hot, hungry and a bit tired at the end, I must say that it was a great concert.

This picture is from rehearsal before the concert, the youngest of the dancers in the band. These girls can really move!The pictures from the concert was too dark to use and no one could stand still long enough for me to take a decent photo.. :)

We had also invited two Norwegians that we have got to know down here and Marit and Ellen were there too, so we had a little small Norwegian colony at the back. Our “new Norwegian friends”, Ingrid and Lars Erik, had never heard a field band before, but I think they enjoyed it. Besides, it was fun for us to show them the band and what we work with when we are in the township.

The band was going to finish off the year with a brai today, that it a traditional African barbeque. This turned out to be another great example of African time! The brai was going to start at 2, but we did not get there before 3 because we just knew that there were no way things would be read at 2. Right we were! We were the first ones to show up, again! The rest showed up shortly after, only to realise that no one was there to unlock the door. Floppy tried to find the guy with the key, no luck…He had probably left after having waited for them for more than one hour.

We sat in the car for three hours because of the rain. It was packed with small girls - and Olwethu, who is Floppy's son.

Olwethu tried out every button and every thing he

could find in the car- including Heidi's sunglasses!

To make a long story short; me and Heidi left after three hours. The rest were still waiting, just in case the guy would show up... So we have spent quite a few hours waiting this weekend! African time can really get on my nerves…

Preparing for the big concert

The band is having a big concert this saturday, called "end of the year" concert. We are rehearsing every day this week, but we still have a lot of work to do.

Today it is wednesday, and the concert is on saturday. The hall is booked and the kids are selling tickets for R5 each. The kids have many ideas for what they want to do at the concert, the problem is to actually get it done. They finished school last week and some of them ( a lot actually) are obviously taking some days off. There have been few kids attending afternoon sessions and this is, needless to say,a big problem. In addition to playing full band at the concert they will also have different numbers with small groups. Everything from dancing, comedy, gum boot dance to choirs. We were going to rehearse in small groups today, but only one group was complete because too many kids did not show up. The "gum boot dance" group however, was there and ready! The dance is great! I am sure that by the end of the week we will be ready and I am looking forward to the concert. I am still struggling to come to terms with the African way of doing things - " everything will be alrigth, the kids will show up eventually"... Hard being a Norwegian, trying to do some planning and to be just a little bit more effective some of the Africans!

Morningsession for alle!

Som de nok forstod av siste jobbrelaterte artikkel har det vore litt frustrasjon på jobben i det siste. For å prøve å gjere noko med den litt tafatte stemninga som har vore i det siste bestemte vi oss for å ha open morningsession dei to siste vekene.

Dette inneber at alle i korpset som vil delta på morningsession kan gjere det. Med dette håpar vi å få litt av engasjementet til ungane til å smitte over på lærarane. Så langt, etter fire morningsessions, synst vi dette har vore eit vellukka tiltak. Mange møtte opp, til tross for at dei nettopp har begynt på ferien sin. Dei viser stor iver etter å lære, og vi har hatt både noteteori, life skills og teaching skills på programmet.

Vi byrja med rollespel og drama fyrste dagen og dette var dei veldig flinke til! Dei fleste slengte seg ut på, utan sjenanse, og lagde både reflekterte og humoristiske scener. Temaet var lærarrolla og korleis personligdom og ulike typar lærarar kan påverke elevgruppa og enkeltelevar. Med tanke på at det er desse ungdommane som er dei framtidige lærarane i bandet verkar det nyttig å få dei til å reflektere rundt lærarrolla. Vi har og hatt om differensiert undervisning, for å få fram kor viktig det er å sjå alle i gruppa. Kva skal ein gjere med musikanten som knapt nok kan spele ein rett tone og korleis utfordrar ein samtidig den som alltid lærer seg heile melodien utenat med ein gong? Dette var ikkje lett å finne svar på. Målet vårt med dette var heller ikkje å finne eit konkret svar, men å sette i gang ein tankeprosess kring problemstillinga.

Vi har og hatt ein del noteteori. Vi delte dei inn i to grupper. Eg hadde gruppa som var på nybyrjarnivå. Her ser de Donald i aksjon, han forklarer det dei nettopp har lært til dei andre.

Eg meinar at det er veldig stor forskjell på å forstå ein ting og å kunne forklare han til andre. For å kunne forklare noko på ein god måte må ein ha eit godt overblikk og heilskapeleg bilete av det ein skal forklare. Ved å la dei forklare det grunnleggande systemet i noteteorien trur eg dei lærer mykje meir enn om eg hadde stått der og gjenteke det same. Forutan all teori og diskusjon hadde vi og mykje moro i form av leikar og spel. Det å gjere noko artig saman meinar eg er viktig for gruppa og er med på å styrke samhaldet. Vi ser fram til neste veke på jobb, som og er siste veka før ferien. Det er øving kvar ettermiddag no og dei jobbar hardt fram mot avslutningskonserten neste laurdag. I 35 graders varme vert det tunge og lange dagar for både oss og dei.

Vi står på, med raude skuldrer og avskaling i nakken :)

Sagaen om bilnøklane, del 2

Putt ei norsk jente i ein liten bil, plasser ho midt i eit svært trafikkkryss i som er stappfullt av taxibussar som tutar og køyrer i alle retningar.. Legg til ca.30 varmegrader, lukeparkering og eit postkontor som straks stenger... Kva får du då?

Jau, då får du innelåste bilnøklar.. igjen!!!Dette er faktisk tredje gongen det skjer, men sist gong var heldigvis Heidi der med reservenøklane i veska. No var eg heilt åleine og uten ekstra nøklar. Klok av skade hadde eg lagra nummeret til låsesmeden sist gong ulukka inntraff, men nummeret hadde på mystisk vis forsvunne frå telefonlista på mobilen. Fekk heldigvis hjelp frå tre kjekke menn frå "Arcadia Security" som fikk opna bilen ved hjelp av ein streng. Skremmande å sjå kor lett det kan gjerast! Dei balte riktignok litt, men etter ein liten time var bilen opna igjen. Alt til den nette sum av 50 rand. No har eg skaffa meg "senil-lenke" til bilnøklane, som eg fester i buksa. Skal dermed godt gjerast å gjere det samme for fjerde gong, men eg er neimen ikkje sikker på at det ikkje gjentek seg.. Og postkontoret? Det stengte sjølvsagt ein halv time tidlegare enn eg trudde!

Afrikansk villmark

Lørdag var eg og Heidi på fjelltur i Magaliesberg, ein times biltur frå Pretoria. Vi fikk nok ein gong bekrefta at retningssansen og kartlesingferdighetene ikkje er heilt på topp...

Vi hadde fått eit lite kart, og skulle til Western Pools, der det skulle vere mange naturlege basseng/kulpar somvi hadde planar om å bade i. Vi tok feil sti, men til vårt forsvar var det utrulig dårlig merking! Så vi gjekk og gjekk, og det kom aldri nokon basseng.

Kom til slutt til ein grusvei der ein mann stoppa oss og spurte om vi var "lost". Eg innrømmte som sant var, at vi ikkje visste heilt kvar vi var. Vi tok samme veg tilbake, for bassenga viste seg å vere i ei anna retning. Likevel, vi hadde ein flott tur og fekk sett masse fin natur.

Det rasla litt vel mykje i graset rundt meg, og på eit tidspunkt var paranoiaen i ferd med å ta meg.. Tenkte på alle dei skumle slangane og krypdyra dei må ha her nede. Trur nok for det meste det var firfirlser og andre uskuldige smådyr, så var nok ingen grunn til panikk. Vi såg og ein bavian på vegen og det var stas! Han gjekk rundt i det høge graset, såg at halen stakk opp. Den forsvant opp i eit tre og såg ut til å kose seg der, så vi traska vidare. Kom tilbake til utgangspunktet og tok den rette stien denne gongen, og kom endeleg til dei naturlege bassenga.

Kjempeherlig etter fire timar i 35 grader!

Etter badet drog vi heim, og alle var einige om at det var ein fin tur!

Ikkje berre sol og blå himmel..

Eg trivst svært godt her i Sør-Afrika, og har vel til no stort sett skrive artiklar om alt det spanande og artige eg opplev her nede. Likevel, sjølv om du er bur eit år i eit anna land med ein svært annleis jobb, så innhentar kvardagen deg her og.

Vi har no arbeidd seks veker i Cullinan, og det er fire veker att til det er juleferie. For å seie det rett ut så ser eg veldig fram til den juleferien! Ikkje berre fordi eg skal få sjå kjæresten min igjen, reise rundt og sjå meir til landet, men mykje fordi det er ein til tider strevsam og tung jobb vi har. Lærargruppa i korpset tel no fire stykk, og det er ei lita gruppe. Det krev at alle som er i gruppa gjev av seg sjølve, og det seier seg sjølv at ting vert svært gjennomsiktige når det er så få. Det vert færre personar å spele på i ulike aktivitetar og dersom ein person har dårleg dag kan dette gje stort utslag på gruppa. I det siste har det dessverre vore ein del dårlege dagar på jobben.

Lærargruppa i Cullinan har nordmenn hos seg for tredje år på rad, og vi mistenker at dette faktisk ikkje kan gje berre positive utslag. Dei er blitt vande med å ha store ressursar tilgjengelige for seg, spørsmålet frå vår side er korleis dei no utnyttar desse ressursane. Vi meinar at grunnen til at vi er her er for å tilrettelegge for dei, slik at vi kan hjelpe dei med å få eit band som fungerer best mogleg, med lærarar som fungerar best mogleg. Vi forventar difor at dei stiller på morningsessions med eit ønske om å arbeide framover med bandet samt eigen kunnskap om musikk, lifeskills og andre sentrale emne. Dei siste vekene har det somme tider vore slapp stemning på morningsessions, tomme ansiktsuttrykk og stadige utsegn som ” there is no point, we have tried everything”…” why???”…. ” there is nothing we can do about it”… ” we will not be in this job forever so…” Dette gjer oss både motlause, frustrerte og irriterte. Vi håpar vi kan få snudd trenden snart og prøvar å finne nye vinklingar på kjente problem, og å variere undervisninga vår mest mogleg. Vi kan forstå lærarane sin frustrasjon og, det er tross alt ikkje enkelt endre ting her nede. Men… dersom ikkje dei prøver, så skjer det i alle fall aldri noko.

No kan det kanskje høyrast ut som at alt er pyton på jobb! Det er det ikkje, det er flotte folk og mykje moro og,men at det har gått litt trått i det siste er eit faktum...

KUuuult!

Eg har, som dei fleste andre, lært mykje rart på skulen opp i gjennom åra. Blant anna lærte eg at kua har fire magar. At eg ein dag skulle smake på ein kokt kumage derimot, hadde eg vel ikkje trudd. Men det har eg altså gjort. Les om den kulinariske opplevinga min!

Ok, eg hadde høyrt om denne afrikanske retten før eg kom hit, og hadde ei viss aning om at eg kom til å bli introdusert for denne retten. Så då tok vi like godt skeia i eiga hand og spurte om ikkje Floppy kunne hjelpe oss med å lage denne herlegdomen… Vi fikk kjøpt to posar med det uidentisfiserbare innhaldet, tok det med oss heim til Floppy, som sette i gang med å vaske det heile. Det var ein stykk magesekk, i tillegg til ei heil vase med tarmar. Måtte skyljast godt for å få ut all driten, bokstavelig talt.

Det spreidde seg ei viss lukt på kjøkkenet, og for ei som har jobba fleire somrar på gamleheimen var ikkje lukta til å ta feil av.. Den enorme mengda fluger som vart tiltrekte av lukta var vel og ei bekrefting på at dette var ein matrett ein kunne lukte på laaaaang avstand! Etter vasking og kutting vart det kokt i vatn i to-tre timar og tilsett kvitløk og urter. Som tilbehør(greitt å ha ein plan B dersom det ikkje skulle falle i smak) kokte vi masse grønsaker og lagde papp. Papp er det sørafrikanske svaret på poteter, og er ein stappe laga av maismjøl, vatn og smør.

Så kom den store testen.. middagen var servert!

Hmmm.. skeptisk!

Heidi var først utpå, togg forsiktig på litt kutarm og konstanterte at dette ikkje var noko godt.. Eg synst faktisk ikkje det var så ille, men nøyde meg likevel med et par tygger. Tanken på kva eg åt gjorde at det vaks litt i munnen. Konsistensen var svært spesiell, litt som ”skosole møter slimklyse”. Så vi åt grønsakene og pappen, og lagde oss ein ganske stor middag når vi kom heim:) Var utvilsamt ei interessant oppleving, og dette må i aller høgste grad handle om å utforske andre kulturar! Takk for maten!

"Ka-anskje kommer kongen..."

I løpet av dette året skal vi ha fire regionale workshopper med et nyoppstarta korps i Bafokeng, Stocks Anglo Coal Field Band, og sist helg var vi der for første gang. Jammen kom ikkje kongen og..

Det starta staseleg; korpset var invitert på lunsj hos kongen av Bafokeng (regionen) og vi skulle få sitte ved kongens bord! Bortsett frå at han sendte tekstmeldingar under talene og klaga på at gaffelen var skitten så var han ein sympatisk og hyggeleg fyr. Han er visstnok ein av dei rikaste mennene i Sør-Afrika og har av eiga lomme bygd 22 skular og mykje anna, så det virka som han var en generøs mann. Før lunsjen var det og oppvisning med korpset, og det er heilt utrulig å sjå på det dei får til etter så kort tid. Dette korpset vart starta for seks månadar sidan, og kom på 2.plass i sin klasse på den nasjonale meisterskapen!

Uansett, når det heile var over og det kun var oss vanlig dødelige igjen så var det på tide å begynne å arbeide. Det vart ei travel helg, med mange arbeidstimar og mange gin tonic.. Vi underviste dei fire lærerane som er i korpset, og hadde sterkt fokus på noteteori, spesielt på rytmer. Dette var det stort behov for og det var til tider utfordrande å skulle prøve å klappe alle rytmeforslaga dei skreiv ned! Her var det punkterte sekstendelar, synkoper og overfylte takter i hytt og pine. Dei var veldig lærevillige og gav aldri opp før vi kom fram til riktig rytme så det gjorde det artig å undervise. I tillegg var dei en livlig gjeng, som synst det var stas å bli undervist av to ”beautiful ladies from Norway”. I tillegg til notelære hadde vi mykje ensemblespeling og ein del lifeskills. Temaet for lifeskills denne helga var kommunikasjon, og her var det mykje å ta tak i. Vi hadde ein fyrstikkleik, som vi og har brukt mykje i Cullinan. Den går ut på at ein skal forklare ein fyrstikkformajson til nokon som ikkje har sett den, slik at dei kan lage ein identisk ein ved hjelp av di beskriving. I utgangspunktet svært enkelt, men berre prøv så skal du sjå at det ikkje er så beint fram som du

kanskje trur !

Her får Efraim, Rass og Isac brynt seg.

Angåande overnatting så fekk vi beskjed om at vi skulle få bu på en ranch. Vi var rimelig skeptiske når vi tok av frå hovudvegen og humpa oss av gårde på en dårlig og mørk grusvei…. Men plutselig openbarte det seg et fantastisk koselig hotell. Vi fikk et stort og fint rom i ekte afrikansk stil, og når vi i tillegg oppdaga den største og beste bufféen eg har sett på lenge var livet komplett.. Vi blei kjent med en gjeng fra betjening som vi vart sittande med både fredag og lørdag kveld, og dei spanderte villig vekk gin&tonic på jente frå Norge:) Vi blei og servert ein susare av ein shot.. Mampour! Ein avsindig, og i følge norsk lov ulovleg høg alkoholprosent gjorde at du kunne kjenne den for kvar einaste centimeter den bevegde seg nedover i systemet. Veit ikkje kva den skulle vere bra for, men den hadde i alle fall sin effekt :)

Her er det middag, med eit uskyldig glas kvitvin til :)

Etter endt økt på søndag var det tid for fotografering, dei ville gjerne ha bilder av oss alle saman. Så var det kyss, klapp og klem, ”I love you so much” og adios ! Vi hadde tydeligvis gjort inntrykk på noken av dei, og det hadde dei gjort på oss og ! Vi gler oss til å komme tilbake!

Det måtte jo berre skje til slutt...

Det er to ting eg ( og Heidi) har venta på skal skje ganske lenge, og i løpet av dei siste dagane skjedde begge deler.

Som mange av dykk kanskje veit er eg ikkje den mest organiserte personen i verda, og dette trur eg Heidi og har oppfatta etter kvart. Ganske tidlig faktisk :) Så når eg låste bilnøklane inn i bilen her ein dag, så var ingen av oss spesieslt overraska. Men dei fleste har vel to sett med bilnøklar, tenker du kanskje. Joda, det har vi. Men det andre sette låg i leiligheta, som kun var 15 min å gå frå der vi var då "ulykka" inntraff. Men kvar var nøklane til leiligheta ? Jepp, du tippa rett.. i bilen. Neste mulighet var å ringe AA, tilsvarande NAF, vi har nemlig fått medlemskort der med all info vi treng dersom noko slikt skulle skje. Men kvar var det kortet?.. Riktig igjen.. i leiligheta. Prøvde å ringe dei, men utan kortet og medlemsnummer kom vi ikkje langt.. Løysinga var å tråle butikkar på jakt etter ein telefonkatalog, noko som tydelegvis ikkje er så vanlig å vere i besittelse av i Sør-Afrika. Men etter mykje om og men fann eg ein katalog og fekk ringt ein låssmed. Han kom og fiksa det heile, til den nette sum av 300 rand, noko som faktsik er ganske mykje her nede. Nummeret til låssmeden er no lagra, og AA kortet er putta i lommeboka..

Men ikkje før vi hadde putta AA kortet i lommeboka så fekk vi bruk for det! Bilen vår har nemlig vore litt ustabil i det siste. Den har hosta og harka kvar einaste morgon, og stoppar plutseleg utan forvarsel. Den har i midlertid alltid starta igjen, heilt til i går.. Vi var i Gold Reef City utanfor Johannesburg og skulle til å køyre heim. Bilen derimot, hadde ingen som helst planar om å starte. Så der sto vi då.. Men ei jomfru i nød veit råd! Ho henvendte seg til nokre sterke mørke menn, som fekk skubba bilen i gang igjen. No gjaldt det berre å ikkje kvele bilen på veg tilbake, for då kom han garantert ikkje til å starte igjen. Sjølvsagt var det kø på motorvegen, og etter ein halv time med køyring på fyrste og andre gir ( og hjertet i halsen)kunne vi endeleg sette opp farta og komme oss trygt heim i garasjen. Kontakta AA og dei kom raskt på pletten, konstanterte at batteriet var gammalt og utslitt og måtte skiftast. Dei fekk starta bilen for oss, og vi fekk vi skifta batteri på eit verksted like ved.

Så no er alt bare velstand; bilen startar når vi ynskjer det, vi har AA info i lommeboka og på mobilen, og alltdi eit ekstra sett med bilnøklar med oss - i Heidi si veske. No gjenstår det berre å sjå kor tid vi, eller eg.... låser oss ute frå leiligheita. Døra har nemlig smekklås. Skummelt...

Velkomne til visning!

Velkommen til ei lita visning hos meg og Heidi!

Tenkte det var på tide å vise fram den nye heimen vår her i Pretoria. Vi bur i Arcadia, Beckett street, som er på østsida av sentrum. Praktisk når vi skal på jobb, for Cullinan ligg på østsida av byen det og. Greit å sleppe sentrumstrafikk om morgonen. Leiligheta er omtrent som ei vanlig norsk leilighet, vi er i alle fall veldig fornøgde og er etterkvart begynt å føle oss ganske så heime her. Vi har kvart vårt soverom, separat bad og toalett, stor stue og eit lite, men heilt ok kjøkken. Hushjelpa kjem to gongar i veka, så her er det stort sett reint og fint. Kjempeherlig å komme heim fredags ettermiddag til nyvaska leilighet!

Her er nokre bilete :

Stua vår :

Soverommet mitt:

Badet vårt :