Ein skal høyre mykje..

Jobben eg har dette året må vel kunne seiast å vere litt utanom det vanlege. Det er det mange av dei er møter her nede som tykkjer og, og eg får mange ulike reaksjonar når eg fortel kva eg driv med.

Folk i SA er veldig hyggelege og imøtekommande og mange spør kvar eg kjem frå og kvifor eg er her. Det vanlege scenarioet er omtrent som følgjer :

X : Sorry to ask, but I heard you two were speaking another language, where are you from?

Eg: Norway

X: Norway ? Really ?

Dette er gjerne etterfulgt av : Where is that?.. Då må vi som regel ty til ” next to Sweden”….

Vidare går samtala noko slikt som :

X : So, are you here on holiday or.. ?

Eg: No, we work here, for a year.

X: Really, that’s nice! What do you do?

Eg: I am a music teacher.

X : Oh, lovely, where?

Og det er her det går eit skarpt skilje mellom reaksjonane. I grove trekk og utan å vere rasistisk kan vi vel dele det inn i reaksjonar frå svarte og kvite. Dei svarte synst det er flott at vi arbeidar i townshippen og mange av dei verkar å vere positivt overraska. Dei spør oss gjerne vidare om kva jobben går ut på og seier at dei verkeleg set pris på at vi er villige til å bu og jobbe her eit år. Så er det dei andre, oftast kvite. Når vi seier at vi underviser i Field Band og at vi jobbar i townshippen kjem det som regel eit ” Oh..” eller ” Oh my..” til svar. Dei verkar til tider sjokkerte over at vi køyrer til townshippen kvar dag og seier kanskje ” well, that’s nice..” Eigentleg verkar det som dei tenker ” ja ja, kvar si interesse..” eller noko i den duren. Det er sjølvsagt ikkje alle kvite som reagerer slik, mange av dei fortel oss og dei synst det vi gjer er flott, meni den grad vi får negative reaksjonar så kjem det utelukkande frå kvite.

Kinobilletøren tok verkeleg kaka då han svarte ”Well, I guess someone has to do it” ..Er det muleg? Takk det same tenkte eg. Omtrent som om det er så fantastisk å stå der å rive av kinobillettar heile kvelden. Nokon må vel gjere det og tenkte eg.. Eg håpar det er uvitenhet som er årsaka til reaksjonar som denne, for jobben min er alt anna ein jobb som berre må gjerast av nokon. Eg er tvert i mot heldig som får lov å ha denne jobben!

Blendande besøk!

Endeleg! Besøk frå Noreg! Onsdag 28. februar tok eg og Heidi flyet til Cape Town for å møte Solveig og Gry – to venninner heimanfrå. Eg og Solveig gjekk på folkehøgskulen i lag og budde i lag eit par år mens vi studerte i Bergen og Gry er eg blitt kjent med gjennom felles venner i korpsmiljøet. Dei er begge medisinstudentar på femte året og etter ei hard eksamensperiode sette dei altså kursen til Sør-Afrika for å besøke meg og for å få sjå litt meir av landet. Det sette eg veldig stor pris på! Her kjem litt om turen vår frå Cape Town og opphaldet elles.

Birthe Kråkenes 23. mars 2007.

Det var to bleike nordmenn som kom mot meg på flyplassen. Ein norsk vinter (les endelaus haust), ei lang eksamensperiode og ein lang flytur hadde etterlate seg ein blåleg tone på dei to jentene og eg følte meg plutseleg voldsamt brun.. :) Dei kom seint om kvelden så då bar det rett inn til sentrum og rett til sengs. Dagen etter fekk vi levert leigebil på backpackaren vi sov på og kunne dermed starte på køyreturen mot East London. Vi hadde fire dagar på oss til å køyre den velkjente ”Garden Route” langs kysten.

Vi køyrde til Knysna første dag, ein fin liten stad innerst i ei lagune. Vi låg på ein enkel og grei backpackar og rusla ned til sentrum om kvelden for å få oss noko å ete. Det å gå ute etter mørkrets frambrot var litt skummelt for dei nyankomne og dei var vel litt skvetne kan du seie… Men etter ein middag og ei rekke shottar til 9 kr stykket ( Sitat Gry : ”Herlighet, denne shotten kostar jo mindre enn halvparten av bussbilletten til byn!”) var det ein litt meir avslappa og laidback gjeng som gjekk tilbake til backpackaren seinare på kvelden.

Dagen etter drog vi på stranda og booka oss ein snorkelsafari. Det var litt voldsam sjø når vi skulle ut i, men etter litt klabb og babb med symjeføter og snorkelutstyr så plaska vi oss vei utover. Vi hadde forventa oss eit eksotisk skue, men vart vel heller skuffa. Her var det grå sand og lite fargar. Såg ein selfinne, men den forsvann raskt. Plutseleg vart instruktøren voldsamt ivrig og eg såg at alle stira mot same punktet på botnen, så eg skunda meg bort - berre for å oppdage at det ”store funnet” var ei sjøstjerne! Rett nok er ikkje Noreg noko eldorado for fargesprakande sjødyr, men ei sjøstjerne har eg no verkeleg sett før. Opptil fleire gongar faktisk. Vi køyrde vidare til Jeffrey&apo;s Bay og ringte etter overnattingsstad på vegen. I følgje ”Lonely Planet” sin reiseguide skulle ”Peggy’s Place” vere ”highly recommended” Vel – det er det ikkje! Muligens burde vi lukta lunta når vi fekk leige ei leilegheit til 250 kr pr. natt, men det gjorde vi altså ikkje.... Kort oppsummert var det skeivt golv, krypdyr, syltynne madrassar, skeiv seng, merkelig vertinne og forferdeleg fuktig og varmt. Når det i tillegg kom ein svær kvit huskatt inn soveromsglaset midt på natta så var det meir enn nok til å konkludere med at vi ikkje tok ei natt til der!

Turen gjekk vidare til Addo Elefantpark der vi låg på ein usedvanleg triveleg backpackar. Vi kjøpte oss eit par flasker vin på deling og sat ute og naut stillheita under den afrikanske himmelen. Når vi plutseleg kunne høyre løvebrøla var settingen perfekt!Vi vakna dessverre til regn neste morgon og det er ikkje så bra når ein skal ut å jakte på dyr…

Vi køyrde gjennom reservatet, på jakt etter elefantar og andre skapningar. Til å begynne med var det fire ivrige hovud som sat klistra mot bilruta, i håp om å få auge på noko spektakulært. Etter ein og ein halv time hadde vi framleis ikkje sett noko elefant og stemninga var dalande og interessa for å nistire ut av ruta likeeins. Men så sette godaste frøken Takle i eit voldsamt hyl som det er vanskeleg å gjengje med ord – ein enorm elefant stod i buskene rett ved vegen! Kjempestas! Eg trakk eit lettingas sukk for at ein av desse skapningane viste seg. Som reiseleiar hadde eg fått ei ripe i lakken dersom eg tok med gjestane min til ein elefantpark utan å møte elefantar!

Etter safarien vår drog vi tilbake til East London og var i ro her resten av opphaldet. Etter å ha jaga kakerlakkar og firfirlser nokre dagar vart dei riktig så varme i trøya og slutta etter kvart å småskrike når dei såg ein av dei. Elles låg vi ved bassengkanten der blåkvitt etterkvart blei om til småbrunt og i enkelte tilfeller rosa, gjekk på kino, var på stranda, handla suvenirar, drog på safari og koste oss med god mat og sjølvsagt god vin!

Dei var og med oss på jobb og fekk sjå korleis korpsdrifta er her nede. Når vi opna bildørene og hørte dei sure tonane stige ut frå øvingsromma konkluderte Solveig med at ting ikkje var så ulikt heime tydelegvis – noko som for så vidt er sant. Sjølv om rammene er annleis så er det mykje det same.

På vegen tilbake stoppa vi innom ein av dei lokale butikkane og kjøpte oss lunsj frå ” ferskvaredisken”. Kyllingsuppe og fettkuk ( ja, det heiter faktisk det!!)… Sistnemnte er fritert brød og er kjempegodt! Medisinstudentane var nok litt skeptisk med omsyn til bakteriekulturen, men det gjekk bra.

Det var veldig kjekt å sjå igjen Solveig og Gry og få vise dei litt av det eg driv med her nede, men det var og litt overraskande for meg å sjå korleis dei opplever livet mitt her nede og forholda som omgjev meg dagleg. Eg hadde gløymt kor redd og skeptisk eg var sjølv til å begynne med. Eg hadde gløymt kor fascinert eg var første gong eg såg blikkskura dei bur i townshippen . Eg hadde gløymt kor herleg det er å stå opp til sol nesten kvar einaste dag. Og eg hadde kanskje og gløymt litt kor viktig den jobben eg gjer her nede er og at eg faktisk er utruleg heldig som får oppleve alt eg gjer. Det er lett å miste perspektivet når eg no har budd her i eit halvt år. Eg er blitt vand med korleis tinga er og tenker ikkje over det like mykje lenger. Dette er kanskje både godt og gale, eg veit ikkje heilt. Det er uansett rart å merke korleis eg har vent meg til Sør-Afrika på desse månadane.

Tusen takk for besøket Solveig og Gry !! ( det kjem fleire bilete, følg med for oppdatering)

Livsteikn frå East London

No er det lenge sidan eg har skrive noko her på bloggen min, men har hatt det travelt i det siste med å innstallere meg i ny bolig pluss at eg har hatt besøk frå Noreg!

Etter to dagar med køyring kom vi fram til East London the windy city! Vi bur i eit lite hus, 10 minutts gange frå stranda, med nydeleg utsikt over ei lite bukt. I ca. 20 min var det sto stemning over å ha fått tildelt slike flotte lokalitetar, heilt Heidi sette seg ned i sofaen. Der budde det nemleg ei svær firfirsle som ikkje vart så glad for besøk. Den kravla opp etter ryggen hennar og utløyste med dette eit kjempehyl. Etter nærmare inspeksjon, fann vi opptil fleire andre rundt om i huset – rett og slett ein liten koloni. Når vi etter ein liten time også begynte å få pustebesvær og raude auger pga av dårleg inneklima var stemninga mildt sagt dårleg. Vi tok inn på B&B for natta, vi orka berre ikkje å bu der. Etter mykje om og men har vi no fått eit firma til å spraye heile huset og det er blitt betre. Fortsatt ikkje bra, så vi vil få undersøkt huset nærmare så vi ikkje risikerer helsa dersom det skulle vere sopp i veggane her. Verst er det for Heidi som har astma. Så ho lev for tida eit liv på allergitablettar og nasespray for å holde luftvegane nokonlunde opne.

Bortsett frå dette ”vesle” problemet er det skikkelig flott å bu her! Herleg med kystklima og vind, så det faktisk er noko beveging i lufta her. Vi har lokalisert flott svømmeanlegg utandørs, Heidi har meldt seg inn i treningsstudio rett bort i vegen (eg har det oppe til vurdering, er inne i ein litt slapp periode.. ) og om vi får lyst kan vi rusle ned på stranda å sjå på dei enorme bølgene som slår inn mot oss.

Vi har og begynt å arbeide med den nye lærargruppa. Dei er 6 stykker og verkar som ein fin gjeng. Tek alltid litt tid å kome i gong og foreløpig har vi berre hatt to undervisningsøkter. Det er to band i regionen her, eit gamalt og eit nytt, så dei har afternoon session fire dagar i veka. Dei held til i Mdantasane, den nest største townshippen i Sør-Afrika! Sidan forrige onsdag har eg og hatt storslått besøk frå Norge – mitt fyrste under opphaldet :) Solveig og Gry er på besøk og i dag er det siste dagen dei er her. Så når eg berre finn att ladaraen til kameraet mitt skal eg skrive ein lang artikkel om besøket og legge ut bilete. Det har vore veldig kjekt å ha kjentfolk rundt seg og å slarve litt om smått og stort heimanifrå. I tillegg er det jo stas for meg å få vise fram ”landet mitt” og dagleglivet mitt her nede. Artikkel om Noregsbesøket kjem snart, men først må dataen på en liten sjekk, den strevar litt vel mykje for tida. Plutseleg tilbake!